Այսօր այնպես ուզում եմ խոսել աշխարհիս ամենագեղեցիկ զգացմունքների մասին:Այսօր այնպես ուզում եմ ասել քեզ, որ չեմ ատում քեզ, և չնայած անցած դառնություններին, դու դեռ հարազատ ես ինձ…
Հիշու°մ ես` մի ժամանակ լավ ընկերներ էինք…Որքան հաճախ եմ հիշում և որքան…
Ու հիմա գրում եմ քեզ, որպես այն հին օրերի, այն գեղեցիկ օրերի ընկերոջ:Մենք այդպես էլ չճանաչեցինք միմյանց և գուցե անգամ չճանաչենք երբևէ,սակայն կուզեմ իմանաս, որ չեմ ափսոսում ոչնչի համար..Չեմ ափսոսում այն ժամերի համար,որոնք անցկացրել եմ մտածելով քո մասին,իմ մասին,գարնան կամ տերևաթափի,տխրության կամ հիացմունքի մասին…Հավատա, որ չեմ չարանում տեսնելով քո երջանկությունը և հիվանդագին խանդ չեմ տածում նրանց հանդեպ, որոնց բաժին ես հանել քո այդ երջանկությունից…
Այս վաղ ժամին ես նայում եմ պատուհանից դուրս և թվում է.թե այս նոր բացվող օրը միակն է լինելու…Այնպես որ հիմա կուզեմ մի լավ շնչել այս` դեռևս չախտոտված օդը…Այո,այսօր այնպես ուզում եմ խոսել անկեղծության ու հոգատարության մասին,վստահության ու նվիրվածության մասին:Այսօր չեմ վախենում ասել,որ ես սիրում եմ իմ թշնամիերին:Եվ այսօր եմ հասկանում,որ հենց նրանք են, որ ուժ են տալիս մրցելու, հաղթելու համար..Այսօր ուզում եմ բարձրաձայն բղավել, որ շատ եմ սիրում իմ ընկերներին և հարազատներին…Այսօր..Այսօր հանկարծ նկատեցի, որ կան բաներ, որոնք իսկապես տնօրինվում են մարդու կողմից:Այն բոլոր դժվարություններն ու փորձությունները, որոնք քայլում են մեր կողքով և հաճախ կանգնում են մեր ճամփին, միայն նրա համար են, որ սովորենք պայքարել մեր նպատակների,մեր սիրելիների համար…
Այն ինչ գրում եմ այսօր շատ սովորական է: Բայց այն զգացումը, որը ստիպում է գրել, նման չէ մյուս զգացմունքներին.ո՛չ կարոտ է, ո՛չ դատարկություն, ո՛չ էլ…Պարզապես այսօր ուզում եմ խոսել աշխարհիս ամենագեղեցիկ, ամենաանկեղծ զգացմունքների և Մեր անցած ամառների մասին…
26.03.12,Ն.Գրիգորյան…
